Verslagen van de activiteiten
Engelse les
Voor wie:
Kinderen die in een tehuis opgroeiden en vanaf acht jarige leeftijd tot hun vijftiende basisonderwijs volgen.
In de hoogste klassen van het basisonderwijs zou Engels gegeven moeten worden, maar door een schrijnend gebrek aan leerkrachten – die meer konden verdienen als tolk of vertaler-
Werd Engelse les vaak vervangen door Russische. Kinderen in normale gezinsomstandigheden ontvangen bijles in de Engelse taal. Voor de 3000 kinderen in de kindertehuizen in de regio rond Balkany was dat om financiële reden absoluut onmogelijk
Vanwege deze intellectuele achterstand misten ze de boot in het vervolgonderwijs en hadden daardoor minder toekomstperspectief.
Waarom:
De Engelse taal gaf de kinderen een betere start voor het vervolgonderwijs. De kinderen hadden een beter perspectief om het schooldiploma te halen en daarmee aanzienlijk meer kans een plaats in de Hongaarse maatschappij te verwerven. De toetreding van Hongarije tot de EU gaf de jongeren die de Engelse taal op een redelijk niveau beheersten een goede kans op werk.
Daarnaast was het niet onbelangrijk dat de Engelse les het zelfvertrouwen van de kinderen – die meestal ook te kampen hadden met emotionele problemen – versterkte.
Waar en Wie
In het kindertehuis van Balkány ( Oost-Hongarije) werd door een lerares Mw. Aniko Fetes, Engelse les gegeven aan twee groepen van 10 kinderen. De lessen zijn gestart in augustus 1999 Vanaf 2000 werd er 2 uur per week per groep Engelse les gegeven.
De kosten daarvan bedroegen op jaarbasis €150 euro per leerling en het lesmateriaal voor twee groepen was €350,= per jaar. De lerares hield de voortgang per leerling in een schriftelijk verslag bij en een keer per jaar vond er een werkbezoek ter plekke plaats. Hierbij werd zowel met de lerares als met de directrice van het kindertehuis en de betrokken kinderen gesproken en de lessen etc. geëvalueerd. In 2003 werd de lerares zwanger en kon zij dit werk er niet meer bij doen. We konden helaas geen vervanging vinden. Het was een zinvol project De doelstellingen werden gehaald; het zelfvertrouwen van de deelnemende tehuiskinderen versterkt.
Afstudeer onderzoek
In januari 2004 vertrekken Hanneke Gerritsen en Yvette de Wit met onderzoeksvragen naar Oost-Hongarije. Vragen zoals: hoe zit het met de scholing van het personeel van de kindertehuizen, hoeveel personeel is er dagelijks aanwezig, welke activiteiten vinden er met de kinderen plaats, etz. Hadrévy Borbála van het Volunteer Centre Foundation in Boedapest introduceerde de studenten en hun onderzoek in de vele tehuizen die zij aandeden in Oost-Hongarije. De directrices van de tehuizen waren behulpzaam en door middel van intevie
Zomerkamp Tiszadob 2007
Eén dag voor het kamp, op 8 augustus, arriveerde een klein groepje in het kindertehuis van Tiszadob. Twaalf enthousiaste jonge mensen namen het op zich de kinderen vreugde te brengen in de zomer met spelletjes, taalcursussen en nieuwe vriendschapsbanden. Drie leden van de staf maakten de lange reis van Spanje naar Hongarije.
De leeftijd van de deelnemers liep uiteen van 8 tot 12 jaar. Meer dan 40 kinderen kwamen naar het zomerkamp, vanuit drie verschillende tehuizen. Direct bij het begin vormden we drie groepen: de kinderen werden ingedeeld in Engelse en Spaanse klassen, overeenkomstig hun wensen en hun kennis of juist hun gebrek daaraan. Aanvankelijk waren ze niet erg gelukkig met de situatie dat ze moesten leren, want geen kind vindt het leuk om tijdens de vakantie les te krijgen. Ze waren echter wel heel blij elkaar allemaal terug te zien, omdat velen van hen elkaar nog kenden van eerdere kampen. Toen we met de spelletjes begonnen werden de kinderen wat opener en werden toegankelijker voor de leiding. Daardoor werd het makkelijker voor hen de lessen te volgen. Driemaal per dag werd zowel Spaanse als Engelse les gegeven.
Elke dag begon met woordenschat lessen, waar de kinderen de getallen leerden, de kleuren, dierennamen, en hoe je jezelf kunt voorstellen in de vreemde taal. Het doel was niet zozeer perfect de vreemde taal te leren als wel te ervaren hoe leuk het kan zijn nieuwe dingen te leren. In de lessen probeerden de leerkrachten de kinderen bij de les te betrekken door spelletjes, wat heel goed werkte. De kinderen begonnen plezier in het leren te krijgen, omdat ze door de spelletjes succeservaringen beleefden.
De tweede les ging over taalbegrip, waarbij ze een tekst bespraken die ze eerder hadden gelezen. Ze waren dapper genoeg om vragen te stellen en ze interesseerden zich voor de gedachten van de anderen.
De derde les, die het meest populair werd, was gericht op cultuur. Iedere dag probeerden we vanuit een ander gezichtspunt de Spaanse en de Engelse cultuur te bekijken: voedsel, muziek en dans. Op een avond werd door de Spaanse staf een muziekshow verzorgd die de kinderen verstomd deed staan.
Tussen de lessen in deden de kinderen mee met verschillende werkgroepen. Er waren 4 thema’s tijdens de 4 dagen: zelfbeeld, vriendschap, liefde, puberproblemen. We probeerden deze uren interactief te maken door tests en vragenlijsten te gebruiken. Velen van ons voelden met de kinderen mee als ze vertelden over hun leven, hun gevoelens of over de vragen waar ze mee rondliepen.
Er ontstonden vriendschappen tussen de kinderen en de stafleden, waarvoor het namiddag-ijs een ideale kansen bood. Ieder kind koos een staflid met wie hij/zij graag wilde praten tijdens het ijs eten. Dit waren de momenten waarop de kinderen werkelijk vrijuit gingen praten over wat hen bezig hield.
De kinderen vonden de groot opgezette nachtelijke spelen het meest opwindend. Zij genoten enorm van het spelen met elkaar en met de staf. Ze probeerden allemaal te winnen. Allemaal deden ze echt hun best om binnen iedere groep goed samen te werken. Ze waren werkelijk gelukkig, ook als ze niet in de winnende groep zaten.
Op de laatste dag vroegen we de kinderen ons te vertellen over hun ervaringen tijdens het kamp. Hoewel we iedere dag hun gelukkige gezichten hadden gezien, hadden we ons toch niet echt gerealiseerd wat een groot geschenk we hen meegaven naar hun tehuis, totdat zij het ons vertelden. We hadden allemaal tranen in de ogen. Ik denk dat we het langste vaarwel kregen van ons leven.
